Yorgun argın evine giderken birisi bindi otobüse ve oturdu yan koltuğa. Mavi gözlü masum bakışlı güzelmi güzel bir kızdı. Bakmaya  doyulamayacak güzelliği ve bir o kadar da kıyılamıyacak gözleri vardı. Sadece bir defa bakabilmişti ama o bile yetmişti etkilenmeye ve belkide  aşık olmaya.

    Bir durak daha gelmişti hiç farkında olmadan, yolun  sonuna biraz daha yaklaşıyordu. Aklında henüz sadece bir kere bakabildiği gözler vardı.Korkuyordu  ürkütmekten ve rahatsız etmekten. O yüzden  durakta yolcular inerken kargaşada bir kez daha ancak bakabildi ‘güzel gözlü  yarine’. Gülümsedi içten içten hemcecikte yari oluvermişti. İki bakışta bir uyuşturucu misali bağlanmıştı gözlerine. Kendini zor zaptediyordu. Bakmaya bile korkarken gidip yanına konuşmaya kalkışır gibi oldu ama hemen cayıverdi bu düşünceden. Hem ne diyecekti ki. Ya terslerse ya bağırırsa rezil olurdu otobüste onca kişiye.  Alışık değildi zaten yapamazdı böyle bir şeyi.

   İneceği yer yaklaşmıştı ve hemen bir şeyler  yapmalıydı. Son saniyeleri yaşıyordu. Elindeki bu fırsatı kaçırmamalıydı. Bir kez olsun gönlünden gelen sevgiyi tüm gücüyle haykırmalıydı sevdiğine. Bir kez olsun bu fırsatı tanımalıydı kendine ve ona. Geçen her saniye biraz daha heyecan biraz daha telaş biraz daha kendini tutamazlık kapladı içini. Durduramıyordu fırtınalar kopuyordu içinde. Metreler kalmıştı son durağa. Ya hemen bir çare bulacak yada unutmak zorunda kalacaktı tüm olanları. Otobüs durağa yanaşırken kalktı ayağa. Yaklaşırken kapıya tüm cesaretini topladı. Kaşlarını kaldırdı ve baktı son birkez.  Üç  duraklık aşk dedi. Üç bakışlık aşk. Sadece üç kere bakabildim dedi gözlerine ve her birinde aşık oldum birer kez dedi içinden. İndi otobüsten ve eve doğru koyuldu yola…