Yağmurda yürümek ister bazen insan. Hüzünlenirde içinde biriktirdiği haykıramadağı çığlıkları yağmura dökmek için çıkar. Dökülen yağmur damlalarıyla birlikte dökmek ister içindekileri. Zaten bir garip hal alır sokaklar yağmur zamanında. Önce bir koşuşturma başlar, sonra kimsecikler kalmaz sokaklarda herkes başını sokacak bir köşe bulur. Sen ve yağmur vardır artık.Yağmur yağar ve ıslanırsın. Yağmur yağar ve ıslatırsın yüreğindekileri kendinle birlikte.

    Kimi işini kaybetmiştir , kimi geçim derdinden muzdariptir, kimisi sevdiğinden ayrılmış kimiyse bir türlü kavuşamamıştır zaten. Birisi uzaktadır, bir başkasının sevdikleri uzağa gitmiştir. Tek ortak yönleri vardır o da yağmurda ıslanmaktır. Bir nebzede olsa söndürebilmektir yüreklerdeki ateşi. Bazen tüm gerçeklerle çırılçıplak yüzleşebilmek   bazen de herşeyden uzaklaşıp unutabilmektir tüm olanları . Ve bazende sadece ıslanmaktır.

        Herkesin bir sebebi vardır işte böyle. Yağmur insanı kendine bir ayna netliğinde gösterebilen bir varlık. Yağmur isteyeni çok kuytulara saklayabilen koca bir dağ.  Ve rahmet  yağmur gönüllere de gönülsüzlere .de … Yağmur bir tutku sevmeyi bilene…..

                                                                                                           FATİH BOZDEMİR