Gaziantepli olmanın bir Gaziantepliye getirdikleri konusunda kendimce birşeyler karalamaya çalışırken bu sorunun en net cevabını bir Gaziantepliden alabaliceğimi düşündüm ve başladım araştırmaya. Ve daha ilk rastladığım olay insanımızın ne kadar sıcak kanlı, ne kadar içten olduğunu adeta ispatlar nitelikteydi.

Aslında bu Antepli olmanın değil bir insan olmanın gereği olduğunu belirtmek  gerekir. Sadece  Gaziantepliler  bu öz değerlerden kültürümüzden uzak kalmadan yaşamayı onlarla beraber yaşamayı kendilerine bir görev bilmişlerdir. Misafirperverlik canayakınlık güleryüzlülük şehrim insanın sahip olduğu onlarca güzellikten sadece bi kaçtanesi. Lafı uzatmadan sözü insanımıza bırakmak istiyorum. Zira işi temsil edebilmek sözle anlatmaktan daha tesirli olsa gerek...

Bu haftaki güzel hatıramız bir asker abimizden… Gaziantepte görev yaptığı dönemdeki anılarını şöyle anlatıyor:

“Bir gün kavaklıkta yürüyüş yaparken ufak bir çocuk elinde iki kebap dürümle yanıma geldi ve; ‘ Acı asker abi bunu yemeliymişin anam yolladı’ dedi. Tam ablalara selam verip oradan ayrılırken bir başkası elinde içli köftelerle yanaştı ve ‘Siz yabancısıız bu bizim içli köfte. Acı dadına bakın’ dedi. Yere kilim serip oturan yaşlı nenelerden biri ‘gurban verene, benim güccük oğlan da asgerde. Sen ye ki o da yemiş kimi olsun şimdi ‘ dedi ve elimde kebaplar ve çiğ köftelerle oradan ayrıldım..” İşte böyle anlatıyor Hayatında geçirdiği en güzel günlerden birini.  Yani Antepli olmak misafirperverliği ve hoşgörüyü en hat safada yaşayabilmek ve yaşatabilmektir. Bir yabancıya  bile  sadece insan olmasından ötürü belkide sadece ve sadece Yaratandan ötürü  hoşgörülü davranabilmektir.. Bir başka yazıda bambaşka güzelliklerimizle sizleri buluşturmak dileğiyle…..