Bir rüya, rüyamda sen... Ellerin soğuk, vücudun titriyor, bana sarılıyorsun. Uyanıyorum, aklımda sen, neden bugün birdenbire girdin rüyama sorusu ve merak ediyorum seni iyi misin? İlk kez seni rüyamda görmüş olmanın verdiği tuhaf bir duygu, seni unutmaya çalıştığım zamanda apansız bir vurgun. Kalp hızlı çarparken o acı fark ediş, merak ediyorum seni iyi misin?

Rüyalarıma kanıp yanlış hayallere kapılmayı çok önceleri terk ettim. Neye inandıysam yanlış çıktığını fark ettiğim zamanlardan birindeydi. İnandıklarım; herhangi bir kişi olsun, ya da bana ait bir düşünce, hep mi yalan, hep mi yanlış çıkmalıydı? Sonu benim hayal ettiğim gibi bitmiyordu kurduğum düşlerin. Hayal kırıklıkları ardı ardına sıralanıyor, sadece sıralansa iyi, bana acı veriyordu her yeni eklenen kırıklık. Vazgeçmeye başladım, inanmamaya başladım. Bana doğru gelmeyecekti hiç kimse, hiçbir şey. Yürüdüğüm yolda yalnız yürüyecektim, gelenler, yolculuğuma eşlik edenler olacaktı,  bir süre yürüyecektik beraber, sonra ayrılık ve yeni bir başlangıç başka biriyle. Yanıma gelenlere anlam yüklememeliydim, hepsi gidecekti çünkü. Duygularsa her gelen de ve gidende farklı isimler altına giren sahte oyuncaklar, kırılması muhtemel, kaybolup gitmesi olası, bizse oyun dünyasına girmiş erişkinler olarak kalacaktık işte. Oyun dünyasında sahte oyuncaklarla oynayan gelip geçici sıradan karakterlerden biriydik.

Beklentilere girmemeyi, aslında “girememeyi” öğrendim gerçekleşmeyen her düşümde. Ve düşlere inanmamayı, anlamlar yüklememeyi de öğrendim sonra. Her yanılgıya düşüşümde, kendimi kandırışımda, acı çeken ben oluyordum. Sade bir vatandaş olmayı seçtim, durgun bir su olmayı. Belki yosun bağlar yatağımın kenarları, bilemem. Neden sonu olmayan, istediğim gibi gerçeklenmeyen hayaller peşinde koşayım. Rüyalarıma inanacak oldum, anlamlar yükleyecek oldum, hayaller gibi onlar da yok oldu, benim olmadı. Bana yaşattıkları bana kalsın, ben vazgeçtim. Rüya der geçerim.

Gülümsemelerin, sözlerin, dokunuşların ne rüyamda ne gerçekte bana farklı hissettirmeyecek kendimi. Ben beklentilere girmeyecek, anlamlar yüklemeyeceğim. Sen de herkes gibisin, aynı benim gibi, basit biri. Duygularımda basitleşti, sadece basit bir merak; “iyi misin?”

Sağlıcakla ve sevdiklerinizle kalın…

                                                                                                                                                             Gülşah GÖZAÇAN