Anlatacaklarım vardı.

5 Mart 2001 deki heyecanlı Ortaokul öğrencisi içime kaçtığında her şeyi unuttum. O yıllara tekrar döndüm. Yerime sığamıyordum. Özlemişim o Gülşah’ı. Birkaç saat sürdü ama. Sonra hayat yeniden kaldığı yerden devam etmeye başladı.

Söyleyeceklerim vardı ama en son söyleyeceklerim çıkıverdi ağzımdan, heyecanlandın diyenlere hayır diyordum, hâlbuki heyecanlanacak ne vardı. Bundan sekiz yıl önce hayranı olduğum, yazılarını okumaya başladığım insan karşımdaydı işte, yıllar geçmişti, yıllar önceki heyecanlar pazartesi nasıl gelecek beklentileri, yazının çabucak bitivermesi, okudukça okumak defalarca, geride kalmıştı sanki. Ben büyümüştüm, heyecanlanacak ne vardı…

Zamanda yolculuk yaptım. Öyle çok insana hayran olmadım hiçbir zaman ünlülerin fotoğrafları duvarlarımı süslemedi. Duvarlarımda derslerimden başka hiç bir şeye yer vermedim. Zekiye olan da hayranlıktan başka bir şey dedim ama 17 Mayıs 2009 Pazar günü belki de seyirciler arasında en heyecanlılardan biri de bendim. 2002 yılından beri Zeki’yi dinleyen birini buldum. Hesaplarıma göre ben daha eskiydim(ki benim Zeki’yi keşfediş tarihim ispatlanabilirdi). Yanımda liseye giden bir kız vardı. Ben de lisedeyken beğeniyordum. Zaman geçmişti bendeki eski heyecanları onda görüyordum komikti ama şimdi bende o yılları yaşıyordum, engel olamıyordum, zamanda yolculuk yapmıştım, ben de komiktim…

Kim benim eşim olmak ister dediğinde elini ilk kaldıran bendim salonda. O an farklı bir şey oldu, aklımdaki her şeyi o an kaybettim, evet seni seçtim dediğinde. Dilimdeki cümlelerin gidişine yön veremediğim an işte öyle başladı. Aramızda geçen konuşma hatırladığım kadarıyla şöyleydi:

-İsmin nedir?

-Gülşah

-Biz yeni evliyiz

-Yanına geleyim mi?(Salonda kahkahalarJyanına gidemeyeceğimi bilsem de sordum bu soruyu)

-Yok, şimdi yanıma gelirsen olmaz. O kadar değil, o olmaz.

Evli iki çift gibi telefonda konuştuk, tabi ben yoğurt almaya gidemeyen aciz aptal yeni evli kadını canlandırdım, kapıcımda yoktu yoğurt almaya gidecek, yeteneksiz insan ben de gidemiyordum almaya eşimden almasını isteyecektim. Bütün bu inanmamışlık, bir de heyecan Zeki karşında, bana “Alo hayatım, bitanem nasılsın?” diyor birde. Ve benim beceremediğimi söyleyip bir başkası seçti eşini. Olsundu lisedeki yılları yaşayan Gülşah’ a o da yeterdi.

Çıkışta fotoğraf çektirenlerden biri de bendim. Başlarken dedim ya “Anlatacaklarım vardı” devam edelim…”Söyleyeceklerim vardı”…”Yazacaklarım vardı”…”Zekiyle paylaşmak istediklerim vardı”… İstemediklerim çıktı ağzımdan, yazmak istediklerimi yazıp veremedim, paylaşmak istediğim ona vermek istediğim hiç bir şeyi veremedim. Bitek benim onu fark ettiğim ilk Canteen’i verebildim ona, bir de üstünde www.gaziantepsosyete.com notunu yazabildim. Diyemedim ki; bende senin gibi her pazartesi yazıyorum, diyemedim ki bu pazartesi senden bahsedeceğim, sen de oku. Olmadı keşkelere kalmadık, böyle yaşanması gerekiyordu, böyle yaşadık dedim. Kim derdi ki 8 yıl sonra Gaziantep’e Zeki gelecek, izlemeye gideceksin, konuşacaksın, eşini canlandıracaksın, fotoğraf çektireceksin. Her şeyin zamanı var biliyorum, bizler biçare zamanımızı bekliyoruz, küçük değişikliklerle yön veriyoruz hayatımıza sadece. Biriktiriyor yapabileceğimiz değişiklikleri olumluya çevirmeye çalışıyoruz, çabalıyoruz.

Bunca anlatılanları anlamayanlar olacak ; olurda yazının sonuna kadar okumaya dayanabilenler olmuşsa Zeki Kayahan Coşkun’dan bahsettim sevgili dostlar, Alem FM de Matrax adlı programı olan, 9adet kitabı olan bir yazarı, şehir şehir dolaşarak tek kişilik gösteriler yapan, eskiden Akşam gazetesinin her pazartesi verdiği Canteen adlı dergide köşe yazısı olan, hayranı bol, kalbi güzel yurdum insanından bahsettim.

Ben onu yazılarından takip ettim, kimileri radyodan takip etti, kimileri sevdi, kimileri sevmedi. Zeki’nin yapmak istedikleri varmış, onlar için uğraşmış, çoğunu başarmış, belki de yarıda kalanlar olmuş, bizi güldürmeye çalışmış, insanları mutlu etmeye çalışmış, didinmiş durmuş, onu kıranlar olmuş buna rağmen. YaşanMIŞlıklara en güzellerini, en çok istediklerini eklemen dileğimle.

Sağlıcakla ve sevdiklerinle kalman dileğimle.

Bugüne özel son sözümüz: Yazımız budur, bitmiştir. CUT…

                                                                                                              Gaziantepli Gülşah GÖZAÇAN